Miesięczne archiwum: Lipiec 2026

Frymuśny

Opublikowany przez

Co oznacza słowo „frymuśny” i skąd pochodzi?

Przymiotnik frymuśny należy do słownictwa rzadziej używanego, ale wciąż można je spotkać zwłaszcza w tekstach literackich i stylizowanych. Oznacza coś wymyślnego, fantazyjnego, wyszukanego, oryginalnego, a niekiedy także kokieteryjnego lub nieco figlarnego. Możemy więc mówić o frymuśnym kapeluszu, frymuśnej sukience czy frymuśnym wystroju wnętrza.
Wyraz ten jest dawnym zapożyczeniem z języka francuskiego. Pochodzi od francuskiego słowa frimousse, oznaczającego buzię, twarzyczkę, przy czym chodziło raczej o twarz wykrzywioną grymasem niż o idealnie piękną buzię. Z czasem w polszczyźnie wykształciło się znaczenie związane z czymś niezwykłym, efektownym, nieco pretensjonalnym lub kokieteryjnym.
Słowo frymuśny jest ciekawym przykładem tego, jak zapożyczenia zmieniają swoje znaczenie. Wyraz, który pierwotnie odnosił się do wyglądu twarzy, zaczął określać rzeczy i osoby wyróżniające się fantazyjną formą lub nietypowym stylem.

Monika Kaczor

Wedle stawu grobla

Opublikowany przez

Jakie jest znaczenie powiedzenia „wedle stawu grobla”?

Powiedzenie wedle stawu grobla oznacza zasadę dopasowania środków do możliwości i skali sytuacji. Mówi ono o tym, że działania, decyzje czy nakłady powinny być proporcjonalne do tego, czego dotyczą – nie ma sensu stosować rozwiązań nadmiernych wobec niewielkich potrzeb ani zbyt skromnych wobec dużych wyzwań.
Obrazowo odnosi się do budowy grobli przy stawie. Nie buduje się ogromnych konstrukcji przy małym zbiorniku wodnym, bo byłoby to niepotrzebne i nieekonomiczne. Podobnie jest w życiu codziennym. Zarówno w sprawach organizacyjnych, finansowych, jak i komunikacyjnych warto zachować umiar i dostosować działania do realnych warunków.
W praktyce powiedzenie to przypomina, że skuteczność nie polega na więcej, lecz na w sam raz.

Monika Kaczor

Jak poprawnie zapisywać złożone nazwy własne?

Opublikowany przez

Jak poprawnie zapisać: Kaczka-Dziwaczka czy Kaczka – Dziwaczka?

Poprawny zapis tytułu „Kaczka-Dziwaczka” powinien zawierać łącznik bez spacji.
Jest to nazwa własna bohaterki wiersza Jana Brzechwy, w której dwa człony – kaczka i dziwaczka – zostały połączone w jedną całość znaczeniową. Łącznik sygnalizuje, że nie są to dwa osobne wyrazy, tylko jedno złożone określenie o charakterze humorystycznym i językowo twórczym.
Zapis Kaczka – Dziwaczka (z odstępami) jest niepoprawny, ponieważ sugeruje przerwę między wyrazami i traktuje je jak dwa oddzielne elementy zdania, a nie jedną nazwę. Taki zapis jest też graficznie zbliżony do użycia pauzy, co zmienia odbiór tytułu i osłabia jego funkcję jako spójnej nazwy własnej.
W praktyce interpunkcyjnej języka polskiego łącznik stosuje się właśnie w takich przypadkach, gdy tworzymy jedną nazwę z dwóch członów znaczeniowo powiązanych. Dzięki temu zapis Kaczka-Dziwaczka zachowuje swoją formę jako jednolite, utrwalone określenie literackie.

Monika Kaczor